เราไม่ได้เกิดมา... พร้อมถูกจับวางเคียงคู่ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้เราเข้ากันได้ทุกเรื่อง
การอยู่ห่าง ๆ กัน เพื่อให้ระยะทางและเวลาช่วยสอนให้เรารู้จักคำว่า “คิดถึง” “ห่วงหา” “ห่วงใย” อาจไม่ได้ผูกพันกันด้วยกายแต่ในบางยามของความรู้สึกเราจะนึกถึงกันไม่ต้องทุกเวลาหรอก เพราะเราเองต่างก็รู้ดีว่ามีภาระอื่นอีก
ที่ต่างคนยังต้องรับผิดชอบอีกมากมายความรักและความเอื้ออาทรก็เช่นกันไม่มีชีวิตใดที่ขาดสิ่งนี้ไปได้  
 ความรักในโลกนี้มันมีอยู่อีกมากมายเมื่อสองคน ตัดสินใจเดินทาง..ไปด้วยกันไม่ว่าจุดหมายปลายทาง
จะอยู่ไกลแค่ไหนสิ่งที่ต้องใส่เป้สะพายหลังไปด้วย....คือการให้อภัย..ซึ้งกันและกัน