พระพุทธเจ้าท่านเคยตรัส ว่า
หญิงชายจะพบกันทั้งชาตินี้และชาติหน้า
 ก็เพราะมีเหตุ คือต่างฝ่ายต่างมีศรัทธา ศีล จาคะและปัญญาเสมอกัน
  คำว่า “เสมอกัน” นั้นอย่างน้อยที่สุดคือร่วมยินดีไปในแนว ความเชื่อเดียวกัน
 มีใจปรารถนาจะรักษาศีล มีใจอยากสละให้และอย่างน้อย พูดภาษาเดียวกันรู้เรื่อง
ไม่ใช่ว่าฝ่ายหนึ่งเสนอ อีกฝ่ายนอกจากไม่สนอง แล้วยังเอาแต่ขัดๆๆ
ยิ่งไปกว่านั้นพระพุทธเจ้ายังเคยตรัสว่าความรักจะเกิดขึ้นได้
  ก็ด้วยเหตุสองประการ ประการแรกคือเคยอยู่ร่วมกันมาในอดีตชาติ
ประการที่สองคือ.....ชาตินี้ได้เกื้อกูลกัน นั่นแหละความรักอย่างลึกซึ้ง
ถึงจะเกิดได้ มองด้วยข้อสรุปนี้ คู่บุญตัวจริงก็คือ
คนที่เคยคิดดี พูดดี ทำดีต่อกันมาก่อน รวมทั้งมีศรัทธา 
ไปในทางเดียว แข็งแรงในศีลข้อเดียวกัน มีใจคิดสละประมาณเดียวกัน
 และอย่างน้อยต้องพูดกัน รู้เรื่องประมาณเพลินคุยได้ไม่รู้เบื่อ
 ประเภทใส่บาตรครั้งสองครั้ง อาจมีผลให้เกิด ความรู้สึกปิ๊ง ๆ บ้าง
 แต่จะไม่มีเหตุปัจจัยส่งเสริมสนับสนุนให้ได้พบกันบ่อยๆ 
ได้เกื้อกูลกันโดยปราศจากอุปสรรคขัดขวางอย่างสิ้นเชิง
พูดง่ายๆ ว่าต้องสร้างปัจจัยใหม่กันเหนื่อยพอดู