|
เด็กสาวคนหนึ่งนามว่าดอกแก้ว..สาวน้อยวัย14ปี
เด็กสาวบริสุทธิ์ทั้งกายและใจ
เธอถูกผู้ให้กำเนิดบังคับเธอแต่งงานกับหนุ่มเมืองลำปาง
ชีวิตหลังการแต่งงานไม่ราบรื่นสดใส
จากสาวน้อยวัย14ปีกลายมาเป็นแม่ของลูกด้วยวัย16ปี เธอมีลูกชาย2คน
และวันหนึ่งพ่อของลูกเธอ ได้บอกเธอว่า..
ดอกแก้ว..เธอคิดถึงแม่เธอไหม
คิดถึงสิแก้วคิดถึงแม่มาก
งั้นพี่จะส่งเธอไปหาแม่เธอนะ
แต่พี่ไม่ไปด้วย เพราะพี่มีงานต้องทำให้เสร็จก่อน
ได้จ๊ะ พี่ต้องไปรับแก้วกับลูกนะแก้วจะรอที่บ้านแม่
อืม..พี่ซ่อมรถเสร็จแล้วพี่จะไปรับกลับมาบ้านเราดอกแก้วดูแลลูกให้ดีแระ
พ่อของลูกได้พาดอกแก้วนั่งรถโดยสารมาส่งที่บ.ข.ส
เขาส่งส่งกระเป๋าเสื้อของดอกแก้วและลูก
ใส่มาเต็มกระเป๋า ขณะนั้นดอกแก้วย่าง16ปี
ก่อนที่รถจะออกดอกแก้วได้บอกกับพ่อของลูกไปว่า
พี่จ๊ะ...ดอกแก้วมีไรจะบอกพี่
มีอะไรหรอ บอกมาสิ
พี่ดอกแก้วกำลังท้องได้สามเดือนแล้ว
ทำไมมาบอกตอนนี้
ดอกแก้ว
แก้วว่าจะบอกพี่ตั้งนานแล้วพี่ไม่เคยอยู่บ้านกับแก้วกับลูกเลยจะให้บอกพี่ตอนไหนจ๊ะพี่
แล้วรถก็ออก ดอกแก้วรู้สึกใจหาย กอดลูกไว้แน่น ด้วยวัย15ย่าง16ปี
ดอกแก้วไม่เข้าใจทำไมเขาพูดแปลกๆชอบกล
รถค่อยๆวิ่งออกจากสถานีดอกแก้ว
ตระโกนมาที่หน้าต่างว่า
พี่อย่าทิ้งแก้วกับลูกนะ พี่มารับแก้วกับลูกนะแก้วจะรอที่บ้านแม่
ไม่มีเสียงตอบกลับมาให้ได้ยินสักคำก่อนจากดอกแก้วร้องไห้ด้วยความรู้สึกเศร้า
ดอกแก้วไม่รู้ว่าความสึกตอนนั้นว่ารักหรือใจหายหรืออะไรไม่รู้เพราะยังอยู่ในวัยเด็กที่ยังสับสน
และหลังจากนั้นมาพ่อของลูกไม่ได้ทำตามที่เคยให้สัญญาไว้กับดอกแก้ว
ว่าจะมารับดอกแก้วที่บ้านแม่เขาหายไปดอกแก้วไปบ้านเขาไม่ถูกดอกแก้วไม่รู้ว่าที่
ดอกแก้วไปที่นั่นอยู่ตรงไหนของ
จ.ลำปางเพราะไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลยอยู่แต่ในบ้าน
ทำงานตามหน้าที่ของภรรยาที่ดีควรทำเพราะคุณยายพร่ำสอน
ดอกแก้วมาตั้งแต่เยาว์วัยลูกผู้หญิงต้องมีเรือนสามน้ำสี่
เวลาผ่านไปนานท้องเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ
พ่อของลูกก็ยังไม่มารับดอกแก้วสักทีดอกแก้วอุ้มลูก
ไปนั่งรอที่สถานรถไฟตั้งแต่เช้าสายบ่ายเย็น
เพราะแม่กับพ่อเลี้ยงชอบทะเลาะกันประจำสิ่งที่ได้ยินทุกวัน
นั่นคือลูกมึงผัวทิ้งมาให้กูเลี้ยงดันท้องโตจะคลอดอีกคนแล้ว
หาแดกทุกวันนี้ก็แย่ยังจะมาท้องอีก
..เวรเอ๋ย..
ทุกครั้งที่รถจอดดอกแก้วอุ้มลูกวิ่งไปรอรับพ่อของลูกคนแล้วคนเล่าก็ไม่มีพ่อของลูกเลย
ดอกแก้วเดินร้องไห้รำพึงในใจว่า
พี่ทำไมพี่ไม่มารับแก้วกับลูก
แก้วอยากกลับบ้านเราแก้วไม่อยากอยู่ที่นี้พี่ทำอะไรอยู่นะทำไม
ถึงไม่มาหาแก้วไม่มาหาลูก พี่รู้ไหมลูกของเราดิ้นแล้วนะ
ดอกแก้วร้องไห้ด้วยความเสียใจเพราะเขาไม่กลับมาหาดอกแก้วอีกเลยจากนั้นถึงวันนี้
28
ปีผ่านไป
ดอกแก้วทำหน้าที่ทั้งพ่อทั้งแม่ทำทุกอย่างที่จะได้เงินอดออมเก็บพยายามสร้างฐานะขึ้นมาเรื่อยๆ
รับคุณยายมาเลี้ยงดูให้มีความสุขและจากไปอย่างสงบสุข
คุณแม่ของดอกแก้วฆ่าตัวตายด้วยการกินยาฆ่าแมลงเพราะเสียใจกับสามีขี้เมาและเสียใจที่
ดอกแก้วตัดสินใจหอบลูกไปตายดาบหน้าด้วยวัย
16
ปีเต็ม
ส่วนพ่อเลี้ยงของดอกแก้วหลังแม่เสียท่านก็มีเมียใหม่ลูกใหม่ชีวิตครอบครัวของพ่อเลี้ยงลำบากมาก
ดอกแก้วจึงซื้อบ้านให้อยู่
1หลังเพราะถึงอย่างไรท่านก็เคยให้ดอกแก้วได้มีที่อยู่อาศัยมีข้าวทานมีน้าดื่ม
ถึงเขาจะไม่ใช่พ่อแท้ๆของดอกแก้วและไม่ดีกับดอกแก้วเท่าไรถึงอย่างไร
ท่านก็คือคนที่แม่ของดอกแก้วให้ความจงรักภักดิ์ดีจนถึงวันที่คุณแม่ของดอกแก้วสิ้นชีวิต
ลูกชายของดอกแก้วคนโตอายุ
28
ปีแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว
คนเล็กอายุ
25
ปีแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วเช่นกันส่วนพ่อของลูกเขาแต่งงานใหม่ไม่มีลูกด้วยกัน
เราไม่เจอกันอีกเลย
แต่ลูกชายเมื่อโตขึ้นจึงไปตามหาพ่อของเขาและขอไปอยู่กับพ่อของเขา
ทำธุรกิจ เคาะ พ่นสี
ประมูลรถยนต์มาทำใหม่ขายเป็นรถมือสองมีรายได้ดีมาก
ปัจจุบันนี้ดอกแก้วทำธุระกินส่วนตัวที่ประสบความสำเร็จมีพร้อมทุกอย่างที่ต้องการ
และมีความสุขปั้นปลายชีวิตด้วยวัย
43
ปี
โดยไม่แต่งงานใหม่
เข้าวัดฟังธรรมสงบจิตใจร่างกายผ่องใส
ความผิดพลาดเป็นครูสอนให้เราเข้มแข็งและอดทนมีมานะ
...ทำอะไรก็จะประสบผลสำเร็จทุกปราการ...
| 
