ชีวิต” เริ่มต้นที่ความคิด เมื่อคิดก็เห็นช่องทาง เมื่อคิดแต่เรื่องเดิม ๆ ไม่ดีมีปัญหาย่อมมีแน่ และการอยู่ร่วมกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป ย่อมมีปัญหา เมื่อคิดจะแก้ปัญหา ต้องยอมถอยให้กันคนละหนึ่งก้าว ด้วยเหตุนี้ การยอมแพ้บางครั้งจึงเรียกว่าเป็นชัยชนะ การหวังจะเอาชนะกัน กลับพ่ายแพ้แม้แต่ตัวเราเอง  ยังขัดแย้งกับ ความคิดของตัวเองอยู่บ่อย ๆ หาจุดลงตัวไม่ได้ เพราะตัวเราเองยังยาก จะเข้าใจ ตัวเราเองเลยจนบางครั้งอาจจะเคยถามตัวเองว่า  “ นี่คือคุณภาพของชีวิตที่เราต้องการหรือ? การสร้างชีวิต ต้องสร้างรากฐานความมั่งคงและมั่นใจ การสร้างความรัก ต้องสร้างความซื่อสัตย์ และจิตใจที่ซื่อตรง ปัญหาระหว่างเราจึงจะไม่เกิดขึ้น ชะตาชีวิตของคนเราก็ใช่ว่าจะพบแต่เรื่องร้าย ๆ เสมอไป  ชีวิตจริงบางครั้งเหมือนดั่งในนิยายเขียนขายตามตลาด เกลื่อนกลาด “คน”  เป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีทั้งด้านบวก  และด้านลบ อยู่ในนั้น ชีวิตมันไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่างหรอก รักที่ยั่งยืน มันไม่ได้ยั่งยืนด้วยร่างกาย  แต่ยั่งยืนด้วยจิตใจของเราตังหาก ไม่ว่าเรื่องนี้จะจบยังไง นั่นเป็นสัจจะธรรมของชีวิตมนุษย์บนโลกใบนี้? ~*~เพลง อยากรู้...แต่ไม่อยากถาม~*~ ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ ที่ค้างในความรู้สึก ลึกๆเธอคิดยังไง รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน * อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้ มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย ** เธอจะมีใจหรือเปล่า เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป (กลัวรับมันไม่ไหว) ไม่ถามยังดีซะกว่า เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน กลัวคำคำนั้น อาจทำร้ายหัวใจ เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว