มนุษย์ต้องมีศาสนา เพราะศาสนา
เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวทางใจเป็นที่พึ่งทางใจ
คนที่พึ่งตนเองได้ทางกายนั้นหาได้ไม่ยาก
แต่คนที่พึ่งตนเองได้ทางใจนั้นต้องมีธรรมเป็นที่พึ่ง
 แม้องค์พระพุทธเจ้าเองผู้ทรงเป็นที่พึ่งของเรา
ก็ทรงถือเอาธรรมเป็นที่พึ่งของพระองค์
ธรรมจึงเป็นใหญ่กว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้
 ผู้ดี ผู้เจริญจึงนิยมยกย่องธรรม ให้เกียรติธรรม
 รักษาธรรม ธรรมนั่นเอง
ที่เขาประพฤติดีแล้ว ย่อมหวนกลับมายกย่อง
ให้เกียรติ รักษา และคุ้มครองเขา
 ผู้อันธรรมคุ้มครองแล้วย่อมอยู่เป็นสุขสงบร่มเย็น
ไม่ต้องระหกระเหินอย่างไร้จุดหมาย
เช่นสัตว์ในทะเลทราย

การทำความดีง่ายๆ มีหลากหลาย ทั้งการทำบุญ ให้ทาน รักษาศีล ทำสมาธิภาวนา ใจ
ที่ทำความดีจะน้อมนำให้เห็นบุญกุศลจากการปฏิบัติ ในวันที่พระภิกษุออกจากกรรม ฟังเทศน์ ฟังธรรม
และถือว่าผู้ที่ได้ไปทำบุญแด่ พระภิกษุสงฆ์ในบุญเข้ากรรม จะได้ผลบุญกุศลมาก เกิดในดินแดนที่ร่มเย็น
 มีพระพุทธศาสนาตั้งมั่นอยู่ มีพระสัทธรรมจากพระไตรปิฏก มีการทำบุญ ให้ทานรักษาศีล เจริญสัมมาสมาธิ
เจริญวิปัสสนาทำทุกวันนั่นแหละ ก็คือเราใส่บาตรทุกเช้า เวลาใส่บาตรก็อธิษฐานว่าขอให้ได้พบพระ ได้พบ
พระพุทธศาสนาทุกชาติชีวิตคนเราเกิดมาทั้งทีอยู่ไม่ถึงร้อยปีควรทำอะไรให้ดูดีมีค่าแก่การได้เกิดมา
ทั้งที่ไม่เสียชาติเกิดหมั่นสร้างกุศลผลบุญไว้กินชาติหน้าหรือชาตินี้