สิ่งที่แน่นอนอย่างหนึ่งคือเราทุกคนต้องประสบกับการพลัดพราก
และด้วยเหตุที่เราเอาใจไปผูกไว้กับสิ่งที่รัก
 หรือบุคคลอันเป็นที่รักเราก็ย่อมต้องทุกข์เป็นธรรมดา
 เพราะการพลัดพรากนั้นเป็นของธรรมดาโลก
เหมือนยิ่งรักมาก ก็ยิ่งเป็นเหตุให้ต้องทุกข์มากด้วยประการต่าง ๆ
เพราะ ความรัก ที่เรารู้จักกันนั้น มักจะมาพร้อมกับ ความยึดติดมี
  “สัจจะธรรมข้อหนึ่งที่บอกว่า”
ความรักนั้นมันกินไม่ได้มันเป็นสัจจะธรรมของโลก
เมื่อเจอสิ่งใหม่ๆที่ดีกว่าต้องมองถึงอนาคตข้างหน้า
ถึงแม้จะตัดใจไม่ได้ แต่ก็ต้องทำใจ เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำไง ..
 อย่าไปยึดมั่น ถือมั่น เกินไป ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามสถานการณ์
 และความเหมาะสมความรักเกิดได้กับทุกคน และก็จากทุกคนได้เช่นเดียวกัน
 
~*~ทำใจ~*~
บอก ไป ให้รู้กัน กับคน ที่ยังไม่เคย
บอก ไป ให้รู้เลย กับคน ที่ทนไม่ไหว
จะรัก กับใคร จะรัก เท่าไหร่
แต่สิ่งใดที่ เป็นไป อย่างไรมันคง ต้องเป็น
มั่งมี หรือยากจน ต้องเจอ กันมาทุกคน
ความรัก ที่วกวน ต้องเจอกันจนหวั่นไหว
หวัง สิ่งใด ก็หวัง กันไป
จะผิดหวังสัก เท่าไร ก็ปล่อย ให้มันเป็นไป
ปล่อย มันไป อย่าเก็บ เอาไว้
สิ่ง ทั้งหลาย ต้องเป็นไป
ปล่อย มันไป อย่าเก็บ เอาไว้
สิ่ง สุดท้าย คือทำใจ. อยู่กัน ด้วยความจริง
อย่าอยู่ กันไปเพื่อเธอ อยู่กัน เพราะเข้าใจ
อย่าอยู่กันไปอย่างนั้น ให้ สิ่งใด
แก่กัน และกัน อันความรักที่ เพ้อฝัน
จะอยู่ได้นาน เท่าไร ปล่อย มันไป
อย่าเก็บ เอาไว้ สิ่ง ทั้งหลาย ต้องเป็นไป
ปล่อย มันไป อย่าเก็บ เอาไว้
สิ่ง สุดท้าย คือทำใจ