~*~เขียนถึงคนบนฟ้า~*~
เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน
เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
คิดถึงเธอ...คนที่ดีที่สุด...
ถึงแม้ได้พูด ในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ...เธอได้ยินฉันไหม...
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
...ได้ยินไหม...คิดถึงเธอ...

สร้างชีวิต ต้องมีเป้าหมาย ชัยชนะของคนๆ หนึ่ง เริ่มต้นมีเป้าหมาย
ในความคิดการเดินทางที่มีเป้าหมาย แม้เพียงก้าวแรกที่ย่างเท้า ก็ย่อมมั่นใจว่าถึงจุดหมายปลายทางแน่นอนงานสร้างครอบครัวเริ่มต้นจากคนสองคน
ที่นำจิตใจและร่างกายมาผสมผสานให้เป็นหนึ่งเดียวหาความสมหวังในชีวิต
ไม่ได้เราต้องหัดพอใจในบางสิ่งและบางขณะ เพราะความพอใจเป็นความสุขเหมือนการเดินทางเหนื่อยแล้วได้หยุดพักบ้างเมื่อมีแรงค่อยเดินต่อไป
การหยุดพักจะทำให้ได้นิ่งคิด ปัญหาต่างๆ ล้วนแก้ไขได้เสมอ
ถ้าเราใช้สติให้รอบคอบ และตั้งมั่นคงไว้ซึ่งความดีงามไม่มีใครสร้างชีวิต
ได้ด้วยอารมณ์ แม้ชีวิตจะเริ่มต้นด้วยอารมณ์ก็ตามงานสร้างชีวิต
 จึงต้องการเหตุผลที่เป็นธรรม จากใจทั้งสองดวงของคู่ชีวิต