ความเหงา...คือความรู้สึกของทุกข์อย่างหนึ่งของตัวตนของเรา
ที่ต้องอยู่โดยปราศจากสิ่งที่ชอบใจอยู่ด้วย...หรือเป็นอารมณ์หนึ่งของความต้องการ
ที่จะให้มีสิ่งที่ชอบใจมาอยู่...การปฏิบัติธรรมเพื่อให้ลดในตัวตนย่อมทำให้ความเหงาเบาบาง
 และจะจางหายไปได้ เมื่อได้เห็นสภาพตามจริงและตัวตนได้ในที่สุด... จงเอาความเหงา
 เป็นสิ่งที่ตัวเราสร้างให้ตัวเอง ไม่มีใครมาทำให้เราเหงาหรือไม่เหงาได้นอกจากตัวเราเอง
 เราควรช่วยเหลือตัวเองก่อนที่จะหวังให้คนอื่นช่วย ความเหงาเป็นกิเลสตัวหนึ่ง
 ที่จะทำลายชีวิตเราให้ย่อยยับได้ถ้าท่านไม่ฝึกจิตใจให้เข้มแข็ง