เราไม่ได้เกิดมา... พร้อมถูกจับวางเคียงคู่ จึงไม่ใช่เรื่องง่าย
ที่จะทำให้เราเข้ากันได้ทุกเรื่องการอยู่ห่าง ๆ กัน เพื่อให้ระยะทางและเวลา
ช่วยสอนให้เรารู้จักคำว่า “คิดถึง” “ห่วงหา” “ห่วงใย” 
อาจไม่ได้ผูกพันกันด้วยกายแต่ในบางยามของความรู้สึก
เราจะนึกถึงกันไม่ต้องทุกเวลาหรอก เพราะเราเองต่างก็รู้ดีว่า
มีภาระอื่นอีกที่ต่างคนยังต้องรับผิดชอบอีกมากมาย
ความรักและความเอื้ออาทรก็เช่นกัน
ไม่มีชีวิตใดที่ขาดสิ่งนี้ไปได้ความรักในโลกนี้มันมีอยู่อีกมากมาย
เมื่อสองคน ตัดสินใจเดินทาง..ไปด้วยกัน
ไม่ว่าจุดหมายปลายทางจะอยู่ไกลแค่ไหน
สิ่งที่ต้องใส่เป้สะพายหลังไปด้วย....คือการให้อภัย..ซึ้งกันและกัน
สมุดเยี่ยมพี่อ้อมจ้า