| |
 
~*~สาวน้อยกลับบ้าน~*~
ทำไมที่ในวันนี้ไม่มีเธอคืนบ้านมา
ตรุษจีนมาเยือนแล้วหนา
ผู้คนเค้ามาถึงแล้วมากมี
เหลียวมองดูชายคาเก่าๆ
พะเยาบ้านเกิดคนดี
เจ้าถูกพ่อแม่ขายจากเมืองตรงนี้
ไปอยู่ที่เมืองเจแปน
ทำงานอย่างที่จำใจ
พลีกายให้คนไม่ใช่แฟน
ส่งเงินกลับมาไทยแลน
พ่อแม่พี่น้องสุดแสนสบาย
แล้วทางบ้านเขารู้หรือเปล่า
แม่สาวน้อยผ่านร้อยพันผู้ชาย
ต้องโดนตบตบโดนตีอีกเป็นโรคร้าย
จะอยู่หรือตายเหมือนกัน
*
เสียงปะทัดดังกังวานบ้านป่า
เธอก็ไม่มาซักที
เขาทำไข่แดงแจกกันทุกปี
แล้วเธอล่ะอยู่ไหนกัน
ความจริงเธอถูกขู่ฆ่า
ขู่เข็น
ทั้งเช้าเย็นไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน
จะกลับมาเมื่อไหร่นั้น
ไม่รู้เลย
**
ตอบแทนบุญคุณสาใจ
ชีวิตร่างกายแม่สาวเอย
สิบวันตรุษจีนผ่านเลย
แมงดาที่เคยพาเจ้าไปขาย
ถือถุงผ้าขาย
ห่อผงกระดูก
บอกเป็นลูกสาวคุณยาย
เขาได้กลับมาบ้านอยู่อย่างสบาย
หลังที่จากไปหลายปี
(ซ้ำ
*,**)
เขาได้กลับมาแล้วกลับมาเมืองไทย
กลับมาแค่ผงกระดูก
|
|
 
เรื่องราวของชีวิต..ขอแง่คิดที่ว่า
น้ำพึ่งเรือ
เสือพึ่งป่า
ประทับหญิงไทยสาวภาคเหนือ
ต้องลงมาขายตัวหาเลี้ยงครอบครัว
เพื่อพิสูจน์ความเป็นลูกสาวที่ดีของครอบครัว
คนที่ได้สามีต่างชาติจะมีเงินให้พ่อให้แม่ใช้
สร้างบ้านใหญ่โต
พ่อแม่ก็ไม่ทำงานรอเงินจากลูกจึงมีสาวไทย
มีทั้งชื่อเสียง และชื่อเสีย
เด็กสาวต้องลงมาหาเงินให้ครอบครัว
โดยที่สุดมักต้องขายบริการทางเพศ
และเมื่อถึงวัยที่ขายไม่ได้แล้วเธอก็จะคิดถึงบ้าน
เธอเหล่านี้เมื่อกลับสู่หมู่บ้าน
ก็ได้รับการต้อนรับอบอุ่นมีหนุ่ม ๆ รอแต่งงานอยู่กินด้วย
โดยไม่รังเกลียดว่าเคยขายบริการทางเพศมาก่อน
(เพราะถือว่าเป็นยอดหญิงมีกตัญญูต่อพ่อแม่) |
|