welcome To WeBSiTe  sumarin   rakkrai  
 

~*~สาวน้อยกลับบ้าน~*~
ทำไมที่ในวันนี้ไม่มีเธอคืนบ้านมา
ตรุษจีนมาเยือนแล้วหนา ผู้คนเค้ามาถึงแล้วมากมี
เหลียวมองดูชายคาเก่าๆ พะเยาบ้านเกิดคนดี
เจ้าถูกพ่อแม่ขายจากเมืองตรงนี้ ไปอยู่ที่เมืองเจแปน
ทำงานอย่างที่จำใจ
พลีกายให้คนไม่ใช่แฟน
ส่งเงินกลับมาไทยแลน พ่อแม่พี่น้องสุดแสนสบาย
แล้วทางบ้านเขารู้หรือเปล่า แม่สาวน้อยผ่านร้อยพันผู้ชาย
ต้องโดนตบตบโดนตีอีกเป็นโรคร้าย จะอยู่หรือตายเหมือนกัน
* เสียงปะทัดดังกังวานบ้านป่า เธอก็ไม่มาซักที
เขาทำไข่แดงแจกกันทุกปี แล้วเธอล่ะอยู่ไหนกัน
ความจริงเธอถูกขู่ฆ่า ขู่เข็น ทั้งเช้าเย็นไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน
จะกลับมาเมื่อไหร่นั้น ไม่รู้เลย
**
ตอบแทนบุญคุณสาใจ ชีวิตร่างกายแม่สาวเอย
สิบวันตรุษจีนผ่านเลย แมงดาที่เคยพาเจ้าไปขาย
ถือถุงผ้าขาย ห่อผงกระดูก บอกเป็นลูกสาวคุณยาย
เขาได้กลับมาบ้านอยู่อย่างสบาย หลังที่จากไปหลายปี
  (
ซ้ำ *,**)
เขาได้กลับมาแล้วกลับมาเมืองไทย กลับมาแค่ผงกระดูก

 

เรื่องราวของชีวิต..ขอแง่คิดที่ว่า
 
“น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า”
ประทับหญิงไทยสาวภาคเหนือ
ต้องลงมาขายตัวหาเลี้ยงครอบครัว
เพื่อพิสูจน์ความเป็นลูกสาวที่ดีของครอบครัว
คนที่ได้สามีต่างชาติจะมีเงินให้พ่อให้แม่ใช้
สร้างบ้านใหญ่โต
พ่อแม่ก็ไม่ทำงานรอเงินจากลูกจึงมีสาวไทย
มีทั้งชื่อเสียง และชื่อเสีย
เด็กสาวต้องลงมาหาเงินให้ครอบครัว
โดยที่สุดมักต้องขายบริการทางเพศ

 
และเมื่อถึงวัยที่ขายไม่ได้แล้วเธอก็จะคิดถึงบ้าน
 เธอเหล่านี้เมื่อกลับสู่หมู่บ้าน
ก็ได้รับการต้อนรับอบอุ่นมีหนุ่ม ๆ รอแต่งงานอยู่กินด้วย
โดยไม่รังเกลียดว่าเคยขายบริการทางเพศมาก่อน
 (เพราะถือว่าเป็นยอดหญิงมีกตัญญูต่อพ่อแม่)