ในโลกแห่งความเป็นจริงย่อมมีทั้งทุกข์สุข- สมหวัง-ผิดหวัง-คลุกเคล้ากันไป
ชีวิตก็แบบนี้แหละนะ.....หากยังไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป  หากไม่ดิ้นก็จะสิ้นใจ...
ขอนไม้ผุๆอย่างฉันนับวันจะจมหายไปในที่สุด.เพราะชีวิตคนเราเหมือนละครบทหนึ่ง มีสุข  เหงา  เศร้า  ว้าเหว่   คนเราเมื่ออายุมากขึ้นก็ไม่ต่างกับขอนไม้ผุ  ผุ และพังไป
 ถึงคราวมีปัญหาเราต้องกลับมา สำรวจตัวเราเองว่าสุขภาพร่างกายของเราเองบ้าง
 และการ ดำรงชีวิตอยู่ตอนนี้ในชีวิตประจำวัน วันๆ เวลาผ่านมาผ่านไปนั้น
  ทุกท่านได้ทำอะไรกันบ้างในชีวิตบั้นปลายที่เหลืออยู่น้อยนิด