หนุ่มสาวแต่งงานกันเป็นคู่ผัวตัวเมียคู่กัน ยามรักหวานชื่นแม้แต่น้ำต้มผักที่ว่าขมกับหวานได้สนิท  
 แต่ยามโกรธเกลียดกันแล้ว  แม้แต่ชื่อก็ไม่อยากได้ยินให้ระคายหู ส่วนบางครอบครัวที่แต่งงานให้ลูกหลาน
  และอยากให้ลูกหลานตนมีความสุขมากยิ่งขึ้นก็จะรักกันชั่วนิรันดร
 แต่บางคู่ที่แต่งงานกันแล้วชีวิตรักไม่ราบรื่นต้องเลิกลาจากกันไป  ก็อย่าโทษใครเลยไม่ใช่ความผิดเขาหรือคุณ
 ถ้าคุณยังคอยตั้งแง่ต่อว่าเขาหรือตัวคุณเองมันก็ไม่มีวันจบ เพราะฉะนั้นให้อภัยกับเขาเถอะค่ะ
 แล้วเริ่มต้นใหม่กับสิ่งดีดีมีให้กัน อย่างน้อยมันช่วยทำให้คุณสบายใจขึ้นได้…คิดซะว่ามันคือสัจจะธรรมของชีวิต
 ~*~ : ช่องว่างในหัวใจ~*~
 ก็เหมือนเรือน้อย ฝ่ามรสุม ก็เหมือนดังว่า ขาดปลิวตามลม
 มีความทรงจำ คือความขื่นขม ใครกันจะถม ให้ชีวิตนี้เต็ม
 * เคยเป็นอย่างฉันบ้างหรือเปล่า พ่อแม่ทะเลาะกันทุกวัน
 เธอเป็นอย่างฉันบ้างหรือเปล่า ครอบครัวแตกร้าวไม่ต้องการ
 ** อย่าไปจากฉันได้ไหม อยู่กับฉันเพราะฉันไม่มีใคร
 ขอใจจากเธอคนนี้ แทนรักที่มันหายไป
 ช่วยเติมช่องว่างในหัวใจ ก็เพราะเธอคือคนสุดท้าย (ที่ฉันมี)
  เรื่องราวของฉัน เธอรับได้ไหม
  สิ่งที่ฉันเป็น ยิ่งกว่านิยาย
 เธอคือความรัก ที่ฉันขาดหาย
  หากขาดเธอไป ฉันคงไม่เหลือใคร
  (ซ้ำ * , ** , **)