ความรู้สึก “ หลงใหล ”
เป็นเรื่องเหตุภายในกระทบปัจจัยภายนอก…อาจเกิดได้หลายกรณี
หากในวัยเด็กเราไม่ได้รับความอบอุ่นใจ ความผูกพันจากพ่อแม่ เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่
ก็กลายเป็นผู้โหยหาความรัก…เมื่อได้พานพบ
ผู้สนองตอบมอบรักที่อบอุ่น เขาผู้นั้นกลายเป็นบุคคลที่เราอยากใกล้ชิดสนิทสนม
เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้ - จิตใจก็มั่นคง พอห่างเหิน –
ก็เป็นวาระแห่งความว้าเหว่มาเยี่ยมเยือนใจอีกครั้งที่กล่าวมาเป็นหลายสาเหตุที่ทำให้
เราทุกผู้ทุกนามเกิด “ กลุ่มความรู้สึก ”
ปลาบปลื้ม ซาบซึ้ง ชื่นใจ ชื่นชม นิยมยกย่อง เทิดทูนบูชา
ต่อใครคนหนึ่ง และหากพวกเรามีชีวิตอยู่ในช่วงวัยรุ่นจวบจนผู้ใหญ่ตอนต้น
 ความรู้สึกต่างๆเหล่านี้จะรุนแรงระดับยกกำลังเป็นความลุ่มหลง เคลิบเคลิ้ม โหยหา…
ด้วยอานุภาพแหฮอร์โมนเพศที่เอิบอาบซาบซ่านทั่วสรรพางค์กาย
ไปทุกอณูแห่งเนื้อหนัง ความทุกข์ทรมาน…
จะเกิดขึ้นได้สองกรณีอยากเป็นเจ้าของ จับจองไว้ใกล้ตัว
แต่มีอุปสรรคมาขวางกั้น…จิตเร่าร้อน คุกรุ่นด้วยความโหยหา
พอได้เป็นเจ้าของแล้ว ก็หวงแหนและหึงหวง
อาลัยอาวรณ์เมื่อต้องจำพรากจากกัน เมื่อนั้นใจก็หดหู่และเหือดแห้ง
หากเข้าใจธรรมชาติของอารมณ์
ที่เกิดขึ้นและยอมรับความเป็นจริง ความทุกข์ทรมานใจจะค่อยๆ
ลดน้อยลง เมื่อเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวหรือเข้าสู่วัยกลางคน
ย้อนมองอดีตจะนึกขำตัวเองว่าแต่ก่อนเราเป็นเอามาก