ฉันมนุษย์เราเป็นสัตว์โลก 
ที่มุ่งแสวงหาความสำเร็จให้กับชีวิตตนเองมากที่สุด
นับตั้งแต่เจริญวัยเติบโตขึ้นพอจำความได้ 
ก็มีความในใจที่จะแสวงหาความสำเร็จให้ตนเองตลอดมา
จะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม จากนั้นเป็นต้นมาเมื่อเข้าสู่วัยเรียนหนังสือ 
ก็แสวงหาความสำเร็จในการเรียนหนังสือให้สูงที่สุด ผลการเรียนดีที่สุด
วัยแห่งการทำงานก็ยิ่งแสวงหาความสำเร็จให้ชีวิตมากขึ้น
ในชีวิตของเราเคยมานั่งทบทวนดูบ้างหรือไม่ว่าชีวิตของเรา
  ต้องการอะไรกันแน่หลายคนต้องลำบากเหนื่อยยากแสนสาหัสตลอดชีวิต
เพื่อแสวงหาเจ้าความสำเร็จที่ว่านั่น มีเงินทองมากมายร่ำรวยกว่าคนอื่น
แล้วมีความสุขกว่าคนอื่นหรือไม่ อาจจะมีความสุขน้อยกว่า
คนยากจนหาเช้ากินค่ำก็ได้  เชื่อว่าทุกคนต้องมีความหวัง
เพียงแต่ความหวังของแต่ละคนอาจแตกต่างกันไป  เราก็หวังหวังจะเป็นคนดี หวังจะมีหน้าที่การงานที่ดีหวังที่จะพานพบคนดี ๆ
หวังจะมีใครสักสองสามคนที่เข้าใจ และหวังจะมีสุขภาพดีตลอดไป
~*~คนหลงทาง~*~
 ขอมือนุ่มๆ ช่วยกุมมือฉันได้ไหม แล้วจูงฉันไป ให้ไกล
 จากความเปลี่ยวเปล่า เพื่อให้ คนเหงา ชื่นใจ สักครั้ง
 ขอเธอรู้ว่า เวลาที่ผ่านมานั้น ฉันทนซมซาน
 กับการขาดคนเคียงข้าง ก้าวไปทางไหน ก็ไม่ รู้ ทาง
 มาเริ่มมีหวังเพราะเธอ เชื่อไหม คนหลงทางย่อมหวังเข็มทิศนำทาง
 คนใจอ้างว้าง ก็หวังหาคนนำใจ คนเดียวเท่านั้น ที่ฉันขอฝากใจไว้
 เมตตาอย่าให้ ความหวัง ฉันกลายเป็นศูนย์
 ขอยิ้มหวานชื่นช่วยฉันให้ฟื้นจากช้ำ ช่วยเวทนา นึกว่าเอาบุญ