| |
~*~แด่ครูจูหลิง~*~
แม่ดอกเอื้องเมืองเหนือ
เธอไปเอื้อเฟื้อถึงแคว้นแดนใต้
อุดมการณ์เปี่ยมล้นหัวใจ ด้วยศรัทธาในอาชีพครู
ภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เป็นครูผู้ให้ในองค์ความรู้
เด็กน้อยจะได้มีครู ได้เรียนได้รู้ได้รับการศึกษา
ได้พัฒนาเยาวชนไทย สังคมไทยจะได้พัฒนา
จรจากบ้านเกิดเมืองนอน
ไปเป็นครูสอนเด็กในเมืองไกล
กูจิงลือปะแห่งนราปักษ์ใต้
มีข่าวร้ายๆ เธอไม่เคยหวั่นเกรง
ภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่
ณ ชายแดนไทยเด็กได้ความรู้
แต่เขากลับรุมทำร้ายคุณครู
ครูผู้ศรัทธาในความดีงาม
โปรดตอบคำถามทำร้ายครู
ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำร้ายคุณครู
สงสารคุณครูจูหลิง แม่เรือจ้างหญิงมาถูกรุมทำร้าย
ปวดร้าวทั้งใจและกาย ถูกคนใจร้ายมาทำร้ายย่ำยี
ตอกย้ำถึงความโง่เขลา
เธอถูกพวกเขากระทำต่ำช้าสิ้นดี
กูจิงลือปะแห่งนราธานี
เกิดเรื่องบัดสีไม่มีศีลธรรม
เรื่องราวแห่งความโฉดเขลา
เป็นความปวดร้าวของสังคมไทย
กูจิงลือปะสะท้อนปัญหาทางใต้
ใครจะแก้ไขใครจะเยียวยา
สถานการณ์ใต้เลวร้ายเรื่อยมา
เมื่อไหร่ปัญหาจะหมดสิ้นไป
กี่ดอกไม้หล่นร่วงโรยรา
โอ้กี่ดอกไม้หล่นร่วงโรยรา
ยังปรารถนาสู่สันติธรรม
โอ้สันติธรรมทั้งโลกา
ฉันปรารถนา...สู่สันติธรรม |
|
|
|

........ร่วมกันไว้อาลัย...แด่ "ครูจูหลิง"
และครูชุติมา........
ในที่สุดวันที่คนไทยต้องเศร้าสลดอีกครั้งก็มาถึงเมื่อ น.ส.จูหลิง
ปงกันมูล หรือครูจุ้ย อายุ 27 ปี
ครูโรงเรียนบ้านกูจิงลือปะ
ต.เฉลิม อ.ระแงะ จ.นราธิวาส
เหยื่ออำมหิตของกลุ่มแนวร่วมโจรใต้รุมทำร้ายอย่างบ้าคลั่งบาดเจ็บสาหัส
กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรานานร่วม 8 เดือน หรือ 234 วัน
ได้เสียชีวิตลงแล้วอย่างสงบ
หลังเข้ารักษาตัวที่ รพ.สงขลานครินทร์ หาดใหญ่ (มอ.หาดใหญ่)
จ.สงขลา
ตั้งแต่วันที่
20 พ.ค. 49 และเป็นคนไข้ในสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ
ท่ามกลางน้ำตาของพ่อแม่และญาติ
พี่น้องที่เฝ้าดูแลอาการอย่างใกล้ชิด
~*~เสียงจากแดนใต้~*~
เหตุการณ์ภาคใต้ ช่วงนี้กำลังแย่มากๆเลยพี่เอง
ได้รับรู้และรับฟังมาแล้วมันหดหู่ใจมาก
เมื่อไรนะพวกโจรก่อการร้าย
มันจะหยุดเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์
ภาคใต้
3
จังหวัดภาคใต้ จะได้สงบสูขอยู่กันแบบราบรื่นปีนึงมีนักศึกษาเรียนครูจบมาหลายร้อยคนในแต่ละปี
ยังไม่มีที่จะบรรจุรองรับได้
เพราะภาคใต้สงบสุขเมื่อไรก็ยังมีคนร่ำเรียนมา
ได้เข้าไปสอนเด็กๆกันได้บ้าง
เดี๋ยวนี้กลายเป็นอาชีพครูต้องพักไว้ก่อน
เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะไปอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้จึงมีแต่พระสงฆ์ยังไปสอนแทนครูที่ขอย้ายออกนอกพื้นที่
เด็ก ๆ จึงต้องขาดการศึกษา
บางอย่างที่ควรจะได้รับเต็มที่จากครูประชาบาล
ชีวิตใครใครก็รักครู ก็รักชีวิตครูเหมือนกัน
ฉะนั้นจึงกล่าวไม่ได้ที่ครูบางคนต้องขอย้ายไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย
แม้แต่พระมันยังยิงใส่เลย
ทั้งที่ยังห่มผ้าเหลืองด้วยซ้ำนับประสาอะไรกะแค่ครูประชาบาล
ของรัฐมันจะทำไม่ได้
จนพวกโจรมันจึงหันมายิงพระแทนครู
เพราะมันไม่ต้องการ
ให้เด็กได้รับการศึกษา
จากใครทั้งสิ้น....ความเลวร้าย 3 จังหวัดภาคใต้
ที่หาข้อยุติไม่ได้
ว่าเมื่อไรมันจะสงบสุขเมื่อไรมันจะหมดสูญสิ้นไปสักทีนะ
เราเองก็รู้จักเพื่อนๆที่เรารักหลายคนหลายชีวิตที่นั่น ทุกคนล้วนบอกเสียงเดียวกันว่า..
*เกิดที่นี้ก็ขอตายที่นี้
ถึงจะตายก็จะขอตายอย่างสมศักดิ์ศรี*
เราเองได้แต่หดหู่เหลือเกินภายในจิตใจ และเราอยู่ที่กรุงเทพ
ก็อยู่อย่างปลอดภัย
ถึงเมืองหลวงที่เราอยู่จะมีโจรผู้ร้ายชุกชุม
ไปด้วยพวกลักเล็กขโมยน้อย
วิ่งราว จี้ปล้น
แต่เราก็ยังอยู่ได้อย่างไม่ต้องกังวนอะไรกับคนพวกนี้มากนัก
แต่ก็ยังดีกว่า อยู่ที่
3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
ที่ยามค่ำคืนมีแต่เสียงระเบิดตูมตาม (เฮ้อ
อีกกี่ศพหละนะคราวนี้)
ผิดกับเมืองหลวงยามราตรี
กรุงเทพยามค่ำคืนมีแต่เสียงรถราวิ่งไปมาตลอดคืน แสงเสียงสี
ของกรุงเทพไม่เคยหลับ
เราได้แต่ภาวนาขอพรสิ่งศักดิ์ช่วยดลบันดานให้ทุกอย่างกลับคืนมาเหมือนเดิม
ขอให้ทุกๆคนรอดพ้นจากภัยตรายด้วยเถอะ.. โดยเฉพาะคุณครูผู้อารีย์ทุกท่าน
|
|
|