~
*~แด่ครูจูหลิง~*~
แม่ดอกเอื้องเมืองเหนือ
เธอไปเอื้อเฟื้อถึงแคว้นแดนใต้
อุดมการณ์เปี่ยมล้นหัวใจ ด้วยศรัทธาในอาชีพครู
ภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เป็นครูผู้ให้ในองค์ความรู้
เด็กน้อยจะได้มีครู ได้เรียนได้รู้ได้รับการศึกษา
ได้พัฒนาเยาวชนไทย สังคมไทยจะได้พัฒนา
จรจากบ้านเกิดเมืองนอน
ไปเป็นครูสอนเด็กในเมืองไกล
กูจิงลือปะแห่งนราปักษ์ใต้
 มีข่าวร้ายๆ เธอไม่เคยหวั่นเกรง
ภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่
ณ ชายแดนไทยเด็กได้ความรู้
แต่เขากลับรุมทำร้ายคุณครู
ครูผู้ศรัทธาในความดีงาม
โปรดตอบคำถามทำร้ายครู
ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำร้ายคุณครู
สงสารคุณครูจูหลิง แม่เรือจ้างหญิงมาถูกรุมทำร้าย
ปวดร้าวทั้งใจและกาย ถูกคนใจร้ายมาทำร้ายย่ำยี
ตอกย้ำถึงความโง่เขลา
 เธอถูกพวกเขากระทำต่ำช้าสิ้นดี
กูจิงลือปะแห่งนราธานี
 เกิดเรื่องบัดสีไม่มีศีลธรรม
เรื่องราวแห่งความโฉดเขลา
 เป็นความปวดร้าวของสังคมไทย
กูจิงลือปะสะท้อนปัญหาทางใต้
 ใครจะแก้ไขใครจะเยียวยา
สถานการณ์ใต้เลวร้ายเรื่อยมา
 เมื่อไหร่ปัญหาจะหมดสิ้นไป
กี่ดอกไม้หล่นร่วงโรยรา
โอ้กี่ดอกไม้หล่นร่วงโรยรา
ยังปรารถนาสู่สันติธรรม
 โอ้สันติธรรมทั้งโลกา
ฉันปรารถนา...สู่สันติธรรม
 

ขอไว้อาลัยแด่คุณครูชุติมาและคุณครูจูหลิน
........ร่วมกันไว้อาลัย...แด่ "ครูจูหลิง"  และครูชุติมา........
ในที่สุดวันที่คนไทยต้องเศร้าสลดอีกครั้งก็มาถึงเมื่อ น.ส.จูหลิง ปงกันมูล หรือครูจุ้ย อายุ 27 ปี
 ครูโรงเรียนบ้านกูจิงลือปะ ต.เฉลิม อ.ระแงะ จ.นราธิวาส
 เหยื่ออำมหิตของกลุ่มแนวร่วมโจรใต้รุมทำร้ายอย่างบ้าคลั่งบาดเจ็บสาหัส
กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรานานร่วม 8 เดือน หรือ 234 วัน
 ได้เสียชีวิตลงแล้วอย่างสงบ หลังเข้ารักษาตัวที่ รพ.สงขลานครินทร์ หาดใหญ่ (มอ.หาดใหญ่) จ.สงขลา
 ตั้งแต่วันที่ 20 พ.ค. 49  และเป็นคนไข้ในสมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ
 ท่ามกลางน้ำตาของพ่อแม่และญาติ พี่น้องที่เฝ้าดูแลอาการอย่างใกล้ชิด
~*~เสียงจากแดนใต้~*~
เหตุการณ์ภาคใต้
 ช่วงนี้กำลังแย่มากๆเลยพี่เอง ได้รับรู้และรับฟังมาแล้วมันหดหู่ใจมาก
 
เมื่อไรนะพวกโจรก่อการร้าย มันจะหยุดเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์
ภาคใต้
3 จังหวัดภาคใต้ จะได้สงบสูขอยู่กันแบบราบรื่นปีนึงมีนักศึกษาเรียนครูจบมาหลายร้อยคนในแต่ละปี
ยังไม่มีที่จะบรรจุรองรับได้ เพราะภาคใต้สงบสุขเมื่อไรก็ยังมีคนร่ำเรียนมา ได้เข้าไปสอนเด็กๆกันได้บ้าง
 เดี๋ยวนี้กลายเป็นอาชีพครูต้องพักไว้ก่อน เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะไปอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้จึงมีแต่พระสงฆ์ยังไปสอนแทนครูที่ขอย้ายออกนอกพื้นที่
 
เด็ก ๆ จึงต้องขาดการศึกษา บางอย่างที่ควรจะได้รับเต็มที่จากครูประชาบาล
ชีวิตใครใครก็รักครู ก็รักชีวิตครูเหมือนกัน ฉะนั้นจึงกล่าวไม่ได้ที่ครูบางคนต้องขอย้ายไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย
  แม้แต่พระมันยังยิงใส่เลย  ทั้งที่ยังห่มผ้าเหลืองด้วยซ้ำนับประสาอะไรกะแค่ครูประชาบาล ของรัฐมันจะทำไม่ได้
 จนพวกโจรมันจึงหันมายิงพระแทนครู  เพราะมันไม่ต้องการ ให้เด็กได้รับการศึกษา
จากใครทั้งสิ้น....ความเลวร้าย 3 จังหวัดภาคใต้
ที่หาข้อยุติไม่ได้ ว่าเมื่อไรมันจะสงบสุขเมื่อไรมันจะหมดสูญสิ้นไปสักทีนะ
 
เราเองก็รู้จักเพื่อนๆที่เรารักหลายคนหลายชีวิตที่นั่น
 ทุกคนล้วนบอกเสียงเดียวกันว่า..
*เกิดที่นี้ก็ขอตายที่นี้
  ถึงจะตายก็จะขอตายอย่างสมศักดิ์ศรี* 
เราเองได้แต่หดหู่เหลือเกินภายในจิตใจ และเราอยู่ที่กรุงเทพ ก็อยู่อย่างปลอดภัย
ถึงเมืองหลวงที่เราอยู่จะมีโจรผู้ร้ายชุกชุม ไปด้วยพวกลักเล็กขโมยน้อย
  วิ่งราว จี้ปล้น 
แต่เราก็ยังอยู่ได้อย่างไม่ต้องกังวนอะไรกับคนพวกนี้มากนัก แต่ก็ยังดีกว่า อยู่ที่
  3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ 
ที่ยามค่ำคืนมีแต่เสียงระเบิดตูมตาม (เฮ้อ อีกกี่ศพหละนะคราวนี้)  ผิดกับเมืองหลวงยามราตรี
กรุงเทพยามค่ำคืนมีแต่เสียงรถราวิ่งไปมาตลอดคืน แสงเสียงสี ของกรุงเทพไม่เคยหลับ
เราได้แต่ภาวนาขอพรสิ่งศักดิ์ช่วยดลบันดานให้ทุกอย่างกลับคืนมาเหมือนเดิม
ขอให้ทุกๆคนรอดพ้นจากภัยตรายด้วยเถอะ
.. โดยเฉพาะคุณครูผู้อารีย์ทุกท่าน