ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
 แต่กลับเป็น เพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้
 ชีวิต เป็นเรื่องซับซ้อน เข้าใจยาก  แต่ในความซับซ้อนนั้น
  มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหนเรื่องอะไร
 สารพัดสารพันทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
 มันจะ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แปรสภาพ แล้วก็จบลงรักที่สมหวัง
 อยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้ 
 เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
  สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าวันนี้เขาอยู่หรือจากไป สำคัญที่ว่า
 ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกันขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
  อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
~*~ขวัญใจพี่หลวง~*~
  แหลงให้รอสี่ปีให้เธอเรียนจบ
  แล้วเธอจะหลบมาพบที่เมืองโหลกตอ
  ทุกๆ คำที่แหลงมา พี่ยังตั้งตาเฝ้ารอ
  และเชื่อใจเสมอว่าเธอนั้นแคร์กัน
  แลจดหมายของเธอทุกๆ ฉบับ
  พี่คอยนั่งนับ ทุกคืนทุกวันเวลา
  รอเธอกลับหวนคืน ที่เดิมที่เธอจากลา
  นี่ห้าปีกว่า ก็ยังไม่เห็นแม้เงา
  * ไปอยู่ที่ไหนขวัญใจพี่หลวง
  โอแม่พุ่มพวงเธอลืมพี่หลวงแล้วไหม
  ที่เธอยืนยันเป็นหนักเป็นหนา
  ว่าสี่ปีจะหวนมาใหม่
  แล้วนี่อะไร ใยเธอลืมสัญญา
  ** ไม่พรื้อหรอกน้องถ้าเธอจะลืมคนเก่า
  เธอลืมเรื่องราวที่เธอนั้นเคยสัญญา
  เธอออล้อได้แนบเนียน พี่ช้ำเหลือเกินกานดา
  โถแก้วตาอยู่ไหน ไยเธอมาลืมคำ
   (*,**)
  โถแก้วตาอยู่ไหน ไยเธอมาลืมคำ
  โถแก้วตาอยู่ไหน ไยเธอถึงลืม