|
ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
แต่กลับเป็น เพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้
ชีวิต
เป็นเรื่องซับซ้อน เข้าใจยาก
แต่ในความซับซ้อนนั้น
มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหนเรื่องอะไร
สารพัดสารพันทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
มันจะ
เกิดขึ้น
ตั้งอยู่ แปรสภาพ แล้วก็จบลงรักที่สมหวัง
อยู่กันจนแก่เฒ่า
ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันหนึ่ง
ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าวันนี้เขาอยู่หรือจากไป สำคัญที่ว่า
ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกันขอให้มีความทรงจำที่ดี
... ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย
เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
~*~ขวัญใจพี่หลวง~*~
แหลงให้รอสี่ปีให้เธอเรียนจบ
แล้วเธอจะหลบมาพบที่เมืองโหลกตอ
ทุกๆ
คำที่แหลงมา พี่ยังตั้งตาเฝ้ารอ
และเชื่อใจเสมอว่าเธอนั้นแคร์กัน
แลจดหมายของเธอทุกๆ
ฉบับ
พี่คอยนั่งนับ
ทุกคืนทุกวันเวลา
รอเธอกลับหวนคืน
ที่เดิมที่เธอจากลา
นี่ห้าปีกว่า
ก็ยังไม่เห็นแม้เงา
*
ไปอยู่ที่ไหนขวัญใจพี่หลวง
โอแม่พุ่มพวงเธอลืมพี่หลวงแล้วไหม
ที่เธอยืนยันเป็นหนักเป็นหนา
ว่าสี่ปีจะหวนมาใหม่
แล้วนี่อะไร
ใยเธอลืมสัญญา
**
ไม่พรื้อหรอกน้องถ้าเธอจะลืมคนเก่า
เธอลืมเรื่องราวที่เธอนั้นเคยสัญญา
เธอออล้อได้แนบเนียน
พี่ช้ำเหลือเกินกานดา
โถแก้วตาอยู่ไหน
ไยเธอมาลืมคำ
(*,**)
โถแก้วตาอยู่ไหน
ไยเธอมาลืมคำ
โถแก้วตาอยู่ไหน
ไยเธอถึงลืม
|