การรอคอย...เป็นเรื่องที่ทรมานโดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกันหรือรอคอยใครสักคน
ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้นแสนทรมานมีคนหลายคน
ที่บังเอิญเดินเข้ามาในชีวิตบางคนเข้ามาและจับมือเดินกันไป แต่พอระหว่างทางกับขอปล่อยมือ
และเดินจากไปพร้อมด้วยเหตุผลบางประการทิ้งไว้เพียงร่องรอยความทรงจำที่ทำยังไง
ก็ไม่มีวันจะลบเลือนพร้อมที่จะผุดขึ้นได้ทุกเวลามันคงไม่แปลกอะไรเลยถ้าใครบางคนเดินเข้ามาชนแล้วก็เดินผ่านไปแต่นี่มีความผูกพันมีความห่วงใยการจากไปของใครบางคนมันก็น่าใจหาย
เป็นธรรมดาอยากให้คืนวันดีดีอยู่กับเราตลอดเวลาเหมือนวันวาน