คำว่า “ มนุษย์ ” นั้น คือผู้ประเสริฐ คุณธรรมที่เป็นปกติของมนุษย์ที่จะต้องทรงตัวไว้ให้ได้ตลอดไปก็คือ ศีล 5
การรักษาศีลเป็นความเพียรพยายาม
เพื่อระงับโทษทางกาย และวาจา อันเป็นเพียงกิเลสหยาบมิให้กำเริบขึ้น และเป็นการบำเพ็ญบุญบารมี ที่ให้สูงขึ้นกว่าการให้ทาน
ทั้งในการถือศีลด้วยกันเอง ผลของการรักษาศีลนั้นมีมาก ซึ่งยังประโยชน์สุขให้แก่พวกท่านทั้งหลาย ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า 
ฉะนั้น การรักษาศีล
จึงยังไม่ได้บุญน้อยกว่าการภาวนาใจ  เพราะการภาวนานั้น เป็นการรักษาใจ รักษาจิตเบาบางลงหรือจนหมดกิเลส คือ ความโกรธ  และหลง 
อันเป็นเครื่องร้อยรัดให้บรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลาย ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้ไม่มีที่สิ้นสุด
ผู้ที่รักษาศีลข้อที่1. ด้วยการไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ด้วยเศษของบุญนี้ที่รักษาศีลข้อนี้ เมื่อน้อมนำมาเกิดมาเกิดเป็นมนุษย์  
จะทำให้พลานามัยแข็งแรง
ปราศจากโรคภัย  ไม่ขี้โรค อายุยืนยาว ไม่มีศรัตูเบียดเบียนให้ต้องบาดเจ็บ ไม่มีอุบัติเหตุต่าง ๆ จะทำให้บาดเจ็บหรือสิ้นอายุเสียก่อน
วัยอันสมควร